Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Νυχτερινά

Ήταν μια χαζοσεξουαλική γριά ,με πρόσωπο καλυμμένο από μια πρωτοφανή έκταση γαλάζιας σκιάς και ρυτιδιασμένα αμαρτωλά χείλια .Η πόρτα έκλεισε με ένα ιδιαίτερα άκομψο τρίξιμο και βρέθηκε καταμεσής ενός στενού διαδρόμου με διάσπαρτες στην κάθε μεριά πόρτες .Ίσως κάπου στο βάθος να ακουγόταν ένα πρελούδιο,ίσως και κάτι από τα Νυχτερινά του Σοπέν ,αλλά και πάλι δε γνώριζε ,ήταν σκοτεινά και το σύννεφο νικοτίνης ,σε συνδυασμό με τα ασθενικά ροζαλί φωτάκια ,δε βελτίωναν το σκηνικό .
  Προχώρησε ,παρ’ό,τι με αμφίβολο προορισμό ,σε ενδότερα δώματα ,αλλά ο διάδρομος την κούρασε σε βαθμό ψυχολογικής δοκιμασίας και έστριψε αριστερά ,αποφεύγοντας διακριτικά τη γούνινη ταπετσαρία της άλλης κατεύθυνσης .Ένιωσε τότε κάπως ικανοποιημένη ,και συνέχισε ,παρατηρώντας πως για οίκος ανοχής ,διατηρούσε μια όμορφη ησυχία. Τη διέκρινε ένα άμεμπτο μίσος για την ανθρωπότητα ,που πάντοτε αποδεικνυόταν κατώτερη των περιστάσεων και έκλεινε σε κάποιο παρατημένο χρονοντούλαπο της ιστορίας  τις μοναδικές εξαιρέσεις στον κανόνα της μισαλλοδοξίας της .
  Έσπασε την ακινησία του στόματος μειδιάζοντας . Προσπαθώντας να αποφύγει  τη λογική του κόσμου ,είχε έλθει στο μέρος του απόλυτου ολέθρου(κατά τους συντηρητικούς-πελάτες του)  ,όπου τα πάθη κόστιζαν λιγότερο σε χρήματα από τον έξω κόσμο και ικανοποιούνταν διακριτικά ,πίσω από τις γυμνές κραυγές των επενδυμένων τοίχων . Και όχι πως αντιμαχόταν τα νομίσματα ,αλλά το ανταλλακτικό τους παιχνίδι ήταν τετελεσμένο εξ αρχής , καθώς κανείς δεν έπαιζε δίκαια , και αυτό την  εξαγρίωνε σε βαθμό εξαχρείωσης ,δυστυχώς . 
  Το δάπεδο ήταν καλυμμένο με μια πραγματικά αποικιακή μικροβιακή μοκέτα ,μα ένιωθε την υφή της απαλή κάτω από τα πάνινα παπούτσια της , και παχιά ,ώστε να κρύβει κάθε της σίγουρο βήμα προς το προσδοκώμενο ξύλινο δάπεδο που αχνοφαινόταν στην αδιάφορη απόσταση των πενήντα περίπου μέτρων .Κάτι σχετικά με την ομιχλώδη σκηνή ενός ονείρου και τις ανούσιες λεπτομέρειες που θυμάται κανείς ύστερα από αυτό διαπέρασε τη σκέψη της ,γρήγορα όμως παρήλθε και μια θηριώδης φαντασία την κατέκλεισε . Το ένστικτο της πείνας πάντα ανικανοποίητο ,και εκείνη με την επίγευση του πενιχρού προηγούμενου γεύματος απαιτεί ,όχι την ικανοποίηση της λαιμαργίας της –και καθώς επτά θανάσιμα αμαρτήματα ελλοχεύουν σε ελάχιστα  πια αραχνιασμένες γωνίες του μυαλού της - ,αλλά τη γνώση ενός προσχεδιασμένου μαρτυρίου .
  Εκείνη όμως  περπατούσε , μονάχα σιωπηλά βάδιζε .Ποιο το πεπρωμένο όσων ακολουθούν ένα μονοπάτι ? Τουλάχιστον υπάρχουν βάσιμες ελπίδες να χαθεί η πορεία , απάντησε στη συνομιλούσα της φωνή ,με αναπτερωμένο ηθικό. Είχε  εξ άλλου αφαιρέσει τους πάνινους  διαβόλους προστάτες  των ποδιών , και αισθανόταν πλέον εμπιστοσύνη στην επαφή με την καλοδεχούμενη αυτή νέα επαφή .

 

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Διττό εκμαγείο


 Από τη γέννηση κιόλας ο άνθρωπος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στα πιθανοκρατικά και τα ντετερμινιστικά συστήματα .Άλλοτε αποδίδεται στην τύχη ο ρόλος του αδέκαστου κριτή ,που επιλέγοντας την τροπή των φαινομένων ,σκύβει υπομονετικά το κεφάλι απέναντι σε μοιραίους οδυρμούς ,ενώ κάποιες φορές  οι απαντήσεις απλώς  διαχέονται από το σπασμένο εκείνο ακριβό μπουκαλάκι της αλήθειας και κρύβονται πίσω από σκονισμένα ερμάρια σε κλειδαμπαρωμένες σκέψεις .Ποτέ δε λείπει βέβαια κάποια λυτρωτική βροχή ,όταν το βάρος  της αντίθεσης στο ψέμα μεταφράζεται σε πολυποίκιλες σταγόνες ,ανίκανες  παρ’όλη την αναγκαιότητά τους ,να διαπεράσουν τα κούφια κρανία αυτών των διψασμένων και στεγνών. Οι πιθανότητες τότε κυριεύουν  την καθημερινότητα και στο εκμαγείο των συναισθημάτων ,αντικρουόμενα ,φόβος ,θλίψη και δύναμη αποτυπώνουν μια στρεβλή μορφή ,την οποία πιθανώς αντικρίζω  από όποια γωνία έναντι στον  καθρέφτη και αν αναπαύσω  το  φλεγόμενο πρόσωπό μου.
Δεν υποτιμώ όμως τη νομοτέλεια ,διαπερνά το διάφανο δέρμα σα βλήμα σε απόσταση βολής ,στα χέρια δεξιοτέχνη στο ρόλο του θεριστή . Ο δρόμος της επιτυχίας πάντα κοίλος ,σα μια υπερφυσική τραμπάλα ,με τους θιασώτες της κάθε άκρης με σκυθρωπά πρόσωπα .Φυσικά η αναγνώριση θα ψαλθεί από μελωδούς και μεμιάς ,το αξιέπαινο κατόρθωμα θα ακουστεί σα τριγμός κιμωλίας σε μαυροπίνακα , απεχθές ,με την απαραίτητη θύμιση κάποιων συμπιεσμένων παιδικών χρόνων.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Πορεία προς τον εξομολογητή



Διέσχισε σκυφτός τον ομιχλώδη διάδρομο ,υπό την αιγίδα αναξιόπιστου μικροβιακού φορτίου υγρών .Οι πάσσαλοι βούλιαζαν συγκλονιστικά στο λασπώδες έδαφος ,με τη δομή άτακτων,πολλαπλών  τριλίζων  να θυμίζει την τραγική κατάπτωση μαονένιας εταζέρας ύστερα από σεισμό (close up σε κεραυνόσχημη ρωγμή ) και μετασεισμούς.Αν δεν είχε πεισματικά ακολουθησει την ονειρική πτήση κάποιων αναιμικών πεταλούδων ,ίσως διαπερνούσε με φασματική μορφή τη δαντελένια κουρτίνα ενός νεογοτθικού δώματος ,εξομολογούμενος τη φθαρτότητα των ανθρώπων στο πρωτο επιλαχόντα ιερέα ,καυκαλωμένο μέσα στα ιερά άμφιά του.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Essay: Χθες και σήμερα

 
 
Φαντάζομαι τελικά κοιτάζω χλωμά πρόσωπα,κενά βλέμματα πίσω από σκονισμένα βέλα ,σκυθρωπούς άντρες με πλαστικές ανθοδέσμες ,ροδαλά μωρά σε παγωμένες αγκαλιές.Προσποιούμενοι τον παράδεισο ,το ρεζερβέ τραπέζι στο άδειο δώμα,σκύβουμε νωχελικά, δρασκελίζοντας  σκυφτοί προς κάποιο περβάζι ,στη θέα του παρελθόντος που σβήνει με μανία υπό το μελό φίλτρο των αναμνήσεών μας.Φυλλομετρώντας το ασπρόμαυρο κολλάζ του χθες ,τοποθετώντας με ευλάβεια το ντοσιέ της περασμένης μέρας στον πυργίσκο των παλαιότερων ,με σπινθηροβόλα μάτια  στη θέα της επικείμενης καταστροφής, ,ενώ το ερμάρι αντίκρυ μας έχει σχεδόν λυγίσει.

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Το πρόβλημα του καπνού


Προσδοκώντας την εξ ουρανού βροχόπτωση ,σα λυτρωτικό πανηγύρι σαλιγκαριών ,σταύρωσε κατ’επανάληψη τα ακροδάχτυλα ,μνημονεύοντας κάποια μυστηριακή τελετή ή απλώς τον βαθύ ψυχαναγκασμό που συνόδευε τα τελευταία,όπως και τα βραδέως ερχόμενα χρόνια της σοβαρότητάς του .Στις ελάχιστες πρωινές ώρες ,όταν και τιμούσε με τα μισάνοιχτα από τη νύστα μάτια του τη χτικιάρικη ατμόσφαιρα , ο κατά ριπάς καπνός των εργοστασίων θόλωνε ,εκτός των ασβεστωμένων τοίχων ,και την παρακμάζουσα κρίση του .Το βιομηχανικό περιβάλλον έφθειρε τις αρθρώσεις του –εξ ου και οι τριγμοί τους - ,και ως μνεία στη δικαιοσύνη έρριπτε την υπαιτιότητα σε ευφάνταστους μικροοργανισμούς με γλυκανάλατα παρατσούκλια παλιών συμμαθητών –εκεί τοποθετήθηκε ευλαβικά η θύμησή τους- ή στην έλλειψη σχημάτων της γκριζωπής κουβέρτας ,τα οποία χρήζουν ανάλυσης ,όπως το άλλοτε λευκό σύννεφο –φάλαινα των παιδικών χρόνων, που με απόλαυση διέσχιζε κολυμπώντας στους αιθέρες .
Παρ’όλα αυτά τα ‘’τραγικά’’ καθημερινά συμβάντα ,συνέχιζε να έχει όψη  χρησιμοποιημένου  λευκοπλάστ.Πέρα από την ανομοιομορφία της διάθεσής του ,η εσωτερική του επιφάνεια συνειδητότητας παρέμενε μαεστρικά ελεγχόμενη ,ενώ επιδείκνυε λαμπρή διαύγεια ,με την ενοχλητική τάση να κολλά ,περιμαζεύοντας προβλήματα ,συνήθως άλυτα ,συνεπώς ανθυγιεινά .
 

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Ανθρώπινα μέλη

Ανθρώπινα μέλη
 
 Σώματα γραμμωμένα από την απάτη της λήθης  ,την περηφάνια  του έρωτα,την απληστία της νοηματοδοτούμενης ύπαρξης .Χέρια ,που, βυθιζόμενα στο χώμα της βάπτισής τους ,επέλεγαν ήδη στωικά από κάποιον ξεχασμένο μπουφέ την κάθε καταραμένη μέρα της ζωής τους.Πρόσωπα σε κενοτάφια σκέψης ,να χαρτογραφούν μηχανικά τοπία ρέουσας λάβας  υπό τον ήχο ρυθμικού χαλαζιού .Σοδόμησαν με την απόλαυση καιόμενης άμμου στα πόδια τους ,ανάσαναν  εριστικά  τον πνιγηρό αέρα των εκπνοών τους,τύφλωσαν τη μνήμη τους  με γέλια άλλοτε αφελή ,κάποτε βλάσφημα ,πάντοτε αφύσικα ,καθώς  έσβηναν τα χνάρια τους ,πικραμένα και βίαια ,δακρύζοντας σιωπηλά.