Φαντάζομαι τελικά κοιτάζω χλωμά πρόσωπα,κενά
βλέμματα πίσω από σκονισμένα βέλα ,σκυθρωπούς άντρες με πλαστικές ανθοδέσμες
,ροδαλά μωρά σε παγωμένες αγκαλιές.Προσποιούμενοι τον παράδεισο ,το ρεζερβέ
τραπέζι στο άδειο δώμα,σκύβουμε νωχελικά, δρασκελίζοντας σκυφτοί προς κάποιο περβάζι ,στη θέα του
παρελθόντος που σβήνει με μανία υπό το μελό φίλτρο των αναμνήσεών
μας.Φυλλομετρώντας το ασπρόμαυρο κολλάζ του χθες ,τοποθετώντας με ευλάβεια το
ντοσιέ της περασμένης μέρας στον πυργίσκο των παλαιότερων ,με σπινθηροβόλα
μάτια στη θέα της επικείμενης καταστροφής, ,ενώ το ερμάρι αντίκρυ μας
έχει σχεδόν λυγίσει.
Οι αναζητητές ενός ιδεατού κόσμου οδοιπορούν σε μελωμένα μονοπάτια ονειρικών παραστάσεων. Απόκοσμα εκφράζουν σύνεση, λουσμένοι στην πυρετώδη θάλασσα. Νεκρικά προσωπεία πάγου, διάτρητα από ανήσυχα σταγονίδια βροχής. Στόμα ξεχειλίζει μυστικά, εκστατικό στην ομολογία του οράματος, που υφαίνεται στα ταραγμένα νερά μιας πηγής. Βουβοί και πλανεμένοι στα ιλαρά κλίματα, με φόντο έναν απέραντο γκρι ουρανό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου